Ég fór í gær að sjá leikritið Best í heimi í Iðnó ásamt Brad og samleigjanda hans Alexu.  Að sumu leyti fannst mér þetta ágætt og að sumu leyti drasl.   Leikurinn var fínn hjá 75% leikaranna og kom það mér á óvart hve vel ég skildi íslenskuna hjá þeim en þau eru öll útlensk.  Leikritið er mjög sundurskorið og minnir oft á tíðum á þátt hjá Spaugstofunni  sem er langt frá því að vera ofarlega á lista hjá mér.  Brad og Alexia voru samt mjög sátt við leikritið sem þýðir að maður hljóti að þurfa að vera útlendingur á Íslandi til að geta hlegið að þessu.

Ég vil því hlutlaust beina því til allra sem ætluðu sér að sjá þessa sýningu að fara frekar á Blóðbrúðkaupið í Borgarleikhúsinu.

Mig hefur hrjáð alveg óheyrileg leti undanfarna daga og kem ég ekki nokkru í verk.  Þar sem að ég hafði lítinn tíma fyrir skólann á meðan ég var á kafi niðri í leikhúsi hrönnuðust verkefnin upp.  Það eru letiköst sem þessi sem komu af stað orðatiltækinu að það væri Egill í fólki þegar einhver nennti ekki nokkrum sköpuðum hlut. Leti mín hefur glatt Magnús Inga óeðlilega í gegnum tíðina og notaði hann þetta orðatiltæki óspart með sóðaglött á vör þegar að færi gafst.  Á stundum sem þessum velti ég því óneitanlega fyrir mér hvort gimpin höfðu ekki rétt fyrir sér.  Það er kannski letidýr í ættartrénu mínu . . .